Soms ben ik of altijd alleen

  • Sanne Arbouw / Docent Theater / Arnhem

Ik maak mijn afstudeervoorstelling Soms ben ik of altijd alleen bij Theater Klare Taal in het Huis van Puck in Arnhem. Deze voorstelling maak ik met spelers met een beperking. Klare Taal biedt studenten van ArtEZ een ervaringsplek om zich te scholen in het werken met deze bijzondere spelersgroep.

 

“Liefde is hand in hand in de bus” (Anja)

 

Ik maak deze voorstelling over de liefde, omdat in mijn generatie veel jonge mensen zijn die, net als ik, verlangen naar de liefde, maar deze verlangens niet delen. Wij censureren en relativeren de liefde kapot. We durven niet te kiezen en zoeken. Kiezen in de liefde wordt door ons eindeloos uitgesteld en ondertussen staan we er alleen voor.

 

“Ik heb geen liefde. Als mensen mij vragen hoe ik het vind om geen liefde te hebben, dan vind ik het moeilijk om daar antwoord op te geven.” (Khalid)

 

Tijdens het repetitieproces bij Klare Taal ben ik erachter gekomen dat er bij alle spelers een basaal verlangen is naar intimiteit. Deze intimiteit is meer inwisselbaar, vluchtig en impulsief. De spelers staan meer in het moment en daardoor lijkt de emotionele impact soms groter. Er zijn pogingen om de ander liefdevol te benaderen om niet alleen te zijn. In deze voorstelling maak ik scènes met persoonlijk materiaal van de spelers en mijzelf.

 

“Heb je nou verkering met de krant of met mij?” (Wilma)

 

Op het podium staan pure spelers die het publiek tijdens deze voorstelling leert kennen en waar ze zich in kunnen herkennen. Dit gebeurt door verhalen, beelden, beweging en muziek. Deze voorstelling wordt ondersteund door de muzikant Joe Pasanea. Hij gaat een interactie aan met de spelers. Het publiek ziet een groep spelers op hun manier omgaan met de liefde. De liefde zie je in al zijn facetten: liefde voor een ander, familie, vrienden, geliefden, knuffels en huisdieren. En liefde voor jezelf.