Semi-waarheden

  • Monique IJsseldijk / Fine art / Enschede

Ik ben bang dat dingen verloren gaan. Dat ze verschijnen en weer verdwijnen. Vervagen. Ik strijd tegen het vergeten. Vergeten is alarmerend. Want wie ben ik zonder verleden? Alles is tevergeefs, alles is zinloos, als ik met vergeten tevreden kan zijn.

 

En toch weet ik dat er dingen verloren gaan. In mijn hoofd ontbreken er ‘teksten’, ‘beelden’ en ‘geluiden’. Feitelijk zitten er in mijn hoofd allerlei losse fragmenten. Flarden van gevoelens, van gebeurtenissen, van verwachtingen. Het zijn momenten in de tijd, losgerukt uit hun oorspronkelijke context van hoofd en hart, zonder betekenis. Door hun isolement noem ik het ‘semi-waarheden’. Alleen. Wankel. Kwetsbaar. Vertraagd. Er is geen begin en geen eind, er is geen centrum. Geen lichaam om in te wonen. Geen ruimte om ze te plaatsen.

 

Gelukkig is daar het verlangen: sterk, beweeglijk en productief. Momenten die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, kruisen elkaar en leggen toevallige verbindingen. Er ontstaan nieuwe betekenissen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en omdat het wil! Het verleden, het heden en de toekomst komen samen in deze veelheid, ze buitelen over elkaar heen, keer op keer.

 

In mijn werk verbind ik die semi-waarheden met meer objectieve en formele zaken. Het werk heeft de eigenschap van het onderweg zijn, het werkproces is in de verschijning duidelijk zichtbaar. Dit resulteert in intrigerende objecten die onderdeel zijn van poëtische, installatie-achtige beelden waarbij de manier van plaatsing van de elementen heel zorgvuldig gebeurt. Het ene werk komt als vanzelfsprekend voort uit het andere. Bepaalde elementen uit eerdere opstellingen hergebruik ik soms in nieuwe werken. Oud en nieuw werk horen zo op unieke wijze bij elkaar.

 

Er ontstaat een nieuwe werkelijkheid, aantrekkelijk en verontrustend tegelijkertijd.