Over kleiner in een wereld waarin de mens streeft naar groter

  • Ashley Hoekerd / Interieurarchitectuur / Zwolle

In Nederland worden eengezinswoningen bewoond door grote gezinnen en door individuen. Waarom woont één persoon in een even groot huis als dat van de buren die er met vier personen wonen? In dit project richt ik mij op kleinere, op maat gesneden, huizen waarin overbodige ruimte niet bestaat. De kamer waarin niemand komt, de stoel waar nooit iemand op zit en de kast met spullen waarvan we het bestaan niet eens meer afweten, het kan allemaal weg.

 

Een toename van het aantal eenpersoonshuishoudens, grotere woningen met minder mensen en een groeiende bevolking in de stedelijke gebieden zorgt voor ruimtegebrek. Kleiner wonen biedt hier uitkomst. Hierbij is van belang dat de woning leefbaar blijft, het gaat over het bezit van spullen, over flexibiliteit, functionaliteit en over het denken op een kleiner schaalniveau. Licht, schaduw, textuur, materiaal en de overgang tussen privaat en publiek spelen hierbij een belangrijke rol.

 

Anders denken over ruimte maakt kleiner wonen mogelijk. Functies zullen van binnen naar buiten worden verplaatst. Aan een gemeenschap van kleine woningen kunnen collectieve ruimtes worden toegevoegd, een ruimte om je was te doen, een grotere ruimte voor bijvoorbeeld het vieren van je verjaardag en een schuur/werkplaats met een ladder of een grasmaaier. Dit houdt een verschuiving in van bezit naar gebruik.

 

Zelfs als we ons huis zo zouden verkleinen dat we alleen nog maar een bed hebben en de rest van de functies elders zijn, kunnen we nog steeds spreken over wonen. Wonen gaat immers niet alleen over binnen of over één plek. Wonen kan op meerdere plekken, zowel binnen als buiten, alleen en met elkaar.