Moet kunst schreeuwen?

  • Merel van der Velde / Docent Beeldende Kunst & Vormgeving / Arnhem

Vaak, bijvoorbeeld wanneer ik door een drukke winkelstraat loop, kan ik me verbazen over hoe we met zijn allen alleen kunnen zijn. Mijn fascinatie ligt in de clash tussen de verschillende culturen en wat wij als westers, individualistisch land kunnen leren van een cultuur die meer gericht is op het collectief en affiniteit met ‘de ander’.

 

Onlangs zag ik de leefomstandigheden in een asielzoekerscentrum. De mensen die er verblijven zijn in goede handen, maar staan ook onder constant toezicht van bewaking en zitten in feite opgesloten. Ik voel mij machteloos bij het zien van deze situatie. Door middel van een installatie, gemaakt van dezelfde isolatiedekens als die waar bootvluchtelingen zich warm mee proberen te houden tijdens hun vlucht, geef ik het gevoel van opsluiting weer. Daarnaast staan deze dekens ook symbool voor het individualisme in onze samenleving: de goud-zilveren dekens functioneren als de muren, vloer en het plafond van een ruimte waar een mens net in past. Dit beeld combineer ik met taal, in de vorm van citaten die ik gedurende de jaren verzameld heb. Momenteel test ik – door middel van projectie, uitsnede van tekst en geluidsopnames – wat het beste medium is om tekst en beeld samen te brengen.

 

Naast mijn beeldend werk onderzoek ik in mijn scriptie de rol van de hedendaagse, geëngageerde kunstenaar en hoe deze invloed kan hebben op de maatschappij. Sommige kunstenaars zijn actief in het politieke veld omdat museumkunst vaak enkel invloed heeft op de kunstwereld. Mijn vraag is of er een grens ligt tussen politiek en kunst en zo ja, waar deze zich bevindt. Daarnaast onderzoek ik in hoeverre geëngageerde kunst een poëtische waarde kan hebben, of in andere woorden: moet deze vorm van kunst schreeuwen of kan het ook spreken of fluisteren?