De tijd krijgt vleugels

  • Thelma de Lang / Docent Beeldende Kunst & Vormgeving / Arnhem

Ooit was de klok bedoeld om het leven te vergemakkelijken. Ondanks dat is er juist minder tijd in deze tijd.

 

Ik wandel iedere maandag samen met mijn hond langs de A27 in Utrecht waar in de jaren 80 dwars door het mooie natuurgebied Amelisweerd een snelweg werd aangelegd. Achter dit gebied liggen de hockeyvelden van Kampong waar ik zes uur per week verblijf. Iedere week weer. Een plek die ik ben gaan beschouwen als een niet-plek, waar ik afstand kan nemen van de kloktijd. Juist daar kan ik mijn gedachten en herinneringen laten stromen en begeef ik me in eigen tijd. Dit is voor mij de tweestemmigheid van de mens waar de tijd vleugels krijgt. Door de tijd stil te zetten kunnen gedachten en herinneringen worden uitgediept en ontstaan nieuwe denkwegen.

 

Mijn afgekeurde blindegeleidehond Seen gaat altijd met mij mee, stroopt het bosgebied af en vindt daar spullen. Alles wat zij mij aan materiaal brengt, verzamel ik en is aanleiding voor het maken van beeldend werk. Ik registreer, verzamel en ga samen met haar op ontdekkingsreis in dit gebied. De materialen die Seen vindt, vormen daarmee de context voor mijn werk. Zo wordt mijn werk een onderdeel van een wereld die al bestaat.

 

Ik sta nu op het punt er mijn nieuwe wereld van te maken en de kijker daarin mee te nemen.